جایزه فیلم کوتاه «اتاق» به کارگردانی الهام‌ محمدزاده از جشنواره «اتحاد برای صلح» ژاپن، برگزاری چهار کارگاه در جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان، ثبت ۱۴۳ اثر از ۳۴ کشور در دومین پیچینگ بین‌المللی تهران، بررسی فیلم‌تئاتر «گلدونه، مش‌رحیم، صغرا و دیگران» اثر همایون امامی از خبرهای امروز حوزه سینما هستند.

به گزارش ایرنا از مشاور رسانه‌ای فیلم، فیلم کوتاه «اتاق» به نویسندگی، کارگردانی و تهیه‌کنندگی الهام محمدزاده و انجمن سینمای جوانان دفتر کاشان، موفق به کسب جایزه دوم بهترین فیلم از شانزدهمین دوره جشنواره بین‌المللی «اتحاد برای صلح» در کشور ژاپن شد.

جشنواره فیلم «اتحاد برای صلح UFPFF» هر ساله نزدیک به روز جهانی صلح، برگزار می‌شود. هدف این جشنواره، تشویق به اقدام برای ایجاد جهانی صلح‌آمیز بدون جنگ و درگیری از طریق استفاده از تصاویر رسانه‌ای است؛ زبانی جهانی که همه با آن مشترک هستند. شانزدهمین دوره این رویداد ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۶ (۲۹ شهریور ۱۴۰۵) در شهر توکیو برگزار شد.

فیلم «اتاق» پیش‌ از این به پانزدهمین دوره جشنواره وان شات در اسپانیا، دهمین دوره جشنواره فیلم زنان پاکستان، جشنواره فیلم زنان استانبول راه یافته و در جشنواره‌های داخلی، موفق به کسب جایزه بهترین فیلم از دبیر جشنواره چهارمین دوره جشنواره ملی گمبرون و برنده تندیس، لوح و جایزه نقدی از دومین دوره جشنواره ملی ۲۵ شده است.

در خلاصه داستان «اتاق» آمده است: «مادری در حال شانه‌زدن موهای دختر خردسالش است که ناگهان صدای انفجار به گوش می‌رسد...»

یاسمن نصیری، نازگل خسروانی، مرسانا افراش، در این فیلم کوتاه به ایفای نقش پرداخته‌اند.

مجری طرح: رضا فلاح، مدیر فیلم‌برداری: علی شاهیده، طراحی و ترکیب صدا: آرش قاسمی، اصلاح رنگ و نور: سامان مجد وفایی، جلوه‌های ویژه: آرش آقابیگ، طراح صحنه: حسام حسینی، طراح لباس: ارغوان هنرمند، گریم: بهنام معیریان، موسیقی: یوسف گلستانی، آوا: پانیذ خسروی، مشاور فیلمنامه: دکتر عبدالحمید ضیایی، مشاور کارگردان: معین روح‌الامینی، مدیر هنری و طراحی پوستر: بهنام اعتمادی‌آذر، دستیار یک کارگردان و برنامه‌ریز: سیدسجاد حسینی، دستیار کارگردان: حجت محلوجی، مدیر تولید: سعید قربانی، دستیار یک تصویر و نورپرداز: امین‌ شهسواری، دستیاران صحنه: طاها امین افشار، ابوالفضل میرزا آقایی، پویا وکیلی، عکاس: هستی عزیزی، تهیه شده در سازمان فرهنگی، اجتماعی و ورزشی شهرداری کاشان و مشاور رسانه‌ای: علی کشاورز از دیگر عوامل فیلم کوتاه «اتاق» هستند.

برگزاری ۴ کارگاه تخصصی در جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان

به گزارش روابط عمومی سی‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان، این دوره از جشنواره با هدف توجه به ابعاد مختلف سینمای کودک و نوجوان و تقویت نگاه تخصصی به این حوزه، چهار کارگاه آموزشی و تخصصی برگزار خواهد کرد.

سینما نیازمند شناخت دقیق مخاطب و توجه به جنبه‌های مختلف و حرفه‌ای فیلمسازی است و جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان، هر سال فرصتی برای این شناخت و ارتقای دانش تخصصی فعالان این حوزه فراهم می‌کند.

کارگاه‌های تخصصی این دوره از جشنواره با محوریت موضوعات مختلف و با حضور ایرج طهماسب، سیاوش چراغی‌پور، آرش معیریان و امیررضا معتمدی، هر روز ساعت ۱۷ در خانه جشنواره برگزار خواهند شد.

بر این اساس، سیاوش چراغی‌پور در کارگاه «بازی جلوی دوربین» روز یکشنبه ۱۲ مهرماه، امیررضا معتمدی در کارگاه «هوش مصنوعی در مسیر تولید» روز دوشنبه ۱۳ مهرماه، آرش معیریان در کارگاه «کارگردانی برای سینمای کودک و نوجوان» روز سه‌شنبه ۱۴ مهرماه و ایرج طهماسب در کارگاه «خلق شخصیت ماندگار در سینمای کودک» روز چهارشنبه ۱۵ مهرماه به ارائه آموزش خواهند پرداخت.

شرکت‌کنندگانی که حداقل در سه کارگاه حضور داشته باشند، گواهی معتبر دریافت خواهند کرد.

با توجه به ظرفیت محدود کارگاه‌ها، علاقه‌مندان می‌توانند برای ثبت‌نام از طریق سامانه جشنواره به نشانی icff.ir و در صورت نیاز برای هماهنگی از طریق شماره تماس ۰۹۱۲۰۱۷۲۱۵۳ اقدام کنند.

کارگاه‌های تخصصی سی‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان در اصفهان، بعد از شهرک شهید کشوری، در مرکز همایش‌های بین‌المللی شهید امام خامنه‌ای برگزار خواهد شد. جزئیات و اطلاعات تکمیلی هر یک از کارگاه‌ها متعاقباً اعلام خواهد شد.

ثبت ۱۴۳ پروژه از ۳۴ کشور در دومین پیچینگ بین‌المللی تهران

به گزارش روابط عمومی انجمن سینمای جوانان ایران، دومین دوره پیچینگ بین‌المللی تهران (Tehran Pitch Forum) با محوریت «قصه‌های مدرسه» و با هدف حمایت از توسعه، ارائه و پشتیبانی از پروژه‌های فیلم کوتاه در سطح بین‌المللی برگزار می‌شود.

در مجموع ۱۴۳ پروژه از ۳۴ کشور جهان برای حضور در این دوره از پیچینگ ثبت‌نام کرده‌اند که پس از ایران، بیشترین تعداد ثبت‌نام به ترتیب به کشورهای هند، چین، ترکیه، روسیه و بنگلادش اختصاص دارد. همچنین فیلمسازانی از کشورهای ایتالیا، فرانسه، برزیل، ژاپن، کره جنوبی، آرژانتین، ولز، لهستان، لیتوانی، عراق، آمریکا، استرالیا، رومانی، بلژیک، سوئد، انگلستان، اندونزی، مالزی، اردن، قزاقستان، پاکستان و اسپانیا نیز در این رویداد ثبت‌نام کرده‌اند.

دومین دوره پیچینگ بین‌المللی تهران با عنوان «قصه‌های مدرسه» (School Stories) به پروژه‌هایی اختصاص دارد که به کودکان و نوجوانان، مدارس و محیط‌های آموزشی و مسائل مرتبط با آن می‌پردازند. زندگی دانش‌آموزی، روابط میان دانش‌آموزان، معلمان و خانواده‌ها، رشد فردی و هویت‌یابی، سلامت روان، ایمنی و تاب‌آوری، عدالت آموزشی و تجربه کودکان و نوجوانان در مواجهه با بحران‌ها و چالش‌های اجتماعی از جمله محورهای موضوعی این دوره است.

این رویداد با الهام از حمله موشکی آمریکا و اسرائیل به مدرسه «شجره طیبه» در میناب و شهادت جمعی از دانش‌آموزان و کارکنان آموزشی این مدرسه شکل گرفته است؛ با این حال، «قصه‌های مدرسه» رویکردی فراتر از یک واقعه مشخص دارد و تلاش می‌کند زمینه‌ای برای بازتاب تجربه‌های مشترک کودکان و نوجوانان در نقاط مختلف جهان و گفت‌وگو درباره آموزش، امنیت، کرامت انسانی، تاب‌آوری و امید فراهم کند.

تهران پیچ فروم به‌صورت کاملاً آنلاین و به زبان انگلیسی برگزار خواهد شد. پس از بررسی درخواست‌ها توسط هیأت انتخاب، پروژه‌های راه‌یافته به مرحله نهایی انتخاب می‌شوند و صاحبان آثار منتخب، پروژه‌های خود را در نشست‌های آنلاین پیچینگ و در حضور هیأت داوران بین‌المللی و ایرانی ارائه خواهند کرد.

پروژه‌های منتخب پس از برگزاری نشست‌های پیچینگ، در آیین اختتامیه چهل‌وسومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران معرفی و تقدیر خواهند شد. جایزه نفر اول این رویداد ۱۳۰۰ دلار و جایزه نفر دوم ۷۰۰ دلار تعیین شده است.

دومین پیچینگ بین‌المللی تهران توسط امور بین‌الملل انجمن سینمای جوانان ایران و همزمان با چهل‌وسومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران برگزار می‌شود.

مستند «گلدونه، مش‌رحیم، صغرا و دیگران» بررسی شد؛ عبور همایون امامی از قواعد مستند کلاسیک

مستند «گلدونه، مش‌رحیم، صغرا و دیگران» اثر همایون امامی در پنجاه و هفتمین برنامه از سلسله جلسات نمایش فیلم‌تئاترها، چهارشنبه (هشتم مهرماه) در سینماتک خانه‌ هنرمندان ایران روی پرده رفت و نشست نقد و بررسی آن با حضور جلیل اکبری‌صحت منتقد و کارشناس سینما و محسن خیمه‌دوز (منتقد تئاتر) برگزار شد.

محسن خیمه‌دوز منتقد تئاتر در نقد مستند فیلم-تئاتر «گلدونه، مش رحیم، صغرا و دیگران» به ساختار فرمی این اثر اشاره کرد و گفت: قاعده و قرارداد این مستند بر پایه پرتره یا بیوگرافی محض نیست بلکه با روشی متفاوت پیش می‌رود. در بخش‌هایی از اثر، گفت و گو به معنای واقعی خود شکل می‌گیرد؛ چراکه دوربین از حالت ساکن روی سه‌پایه خارج شده و حرکتی کاراکتریستیک پیدا می‌کند. دوربین با رها کردن حالت سوم‌شخص و انتخاب وضعیت دوم‌شخص، مخاطب را وارد جریان کرده و تحت تأثیر قرار می‌دهد. این حرکت ابتکاری دوربین امامی موجب می‌شود مخاطب احساس کند خود همراه با دوربین وارد بحث و روایت تاریخ تئاتر شده است.

وی افزود: نقد من به مستند این است که امامی در مسیر ساخت، قاعده‌ای را که خود بنا نهاده می‌شکند. در جایی که باید اجازه دهد گفت‌وگو میان شخصیت‌ها از جمله اسماعیل خلج و هوشنگ آزادی‌ور به‌ عنوان بخشی از تاریخ تئاتر شکل بگیرد، ناگهان این روند قطع می‌شود. دوربین ساکن شده، افراد در برابر مخاطب قرار می‌گیرند و اطلاعات عمومی داده می‌شود که این امر هم حس اثر و هم فرم روایتی آن را می‌شکند.

خیمه‌دوز با اشاره به پیچیدگی و چندوجهی بودن شخصیت اسماعیل خلج، گفت: در زمان محدود کمتر از یک ساعت برای این مستند، بسیاری از مباحث نیمه‌کاره و ناقص باقی مانده‌اند؛ چراکه ساختار مستند در مواجهه با سوژه‌ای چنین عمیق، نتوانسته است به درکی جامع دست یابد و در عوض، در دام مداخلات روایی افتاده است.

این منتقد تئاتر در ادامه تحلیل خود با اشاره به نوآوری‌های نمایشی اسماعیل خلج اظهار کرد: او با الهام از نقاشی قهوه‌خانه‌ای، به آن عمق و ارتفاع بخشید را از دل تابلوها بیرون کشید و جان داد؛ این اتفاق، مشابه تحولی بود که پیکاسو در نقاشی کلاسیک ایجاد کرد اما متأسفانه این ظرفیت‌های فرمی و تئوریک در فیلم، چنان‌ که باید از منظر تفکر انتقادی بازخوانی نشد.

وی با انتقاد از رویکرد همایون امامی در مستندسازی بیان کرد: خطای بنیادی در جایی رخ می‌دهد که مستندساز، جریان روایی خود را با روایت سوژه جایگزین می‌کند؛ در حالی که شرط اصلی شناخت درست یک متن، فهم آن توسط خود سوژه در کانتکست اختصاصی او است.

خیمه‌دوز با تأکید بر اینکه دخالت‌های ایدئولوژیک کارگردان باعث گسست در فهم دقیق شخصیت خلج شده است، افزود: وقتی سوژه در حال روایت زیست و آثار خویش است، کارگردان نباید با تحمیل باورهای شخصی یا قضاوت‌های تاریخی مانند نگاه کلی به دوران سلطنت، مسیرخودگویی سوژه را قطع کند؛ چراکه تحمیل زمینه بر متن گفت‌وگو، نه‌ تنها کمکی به غنای اثر نمی‌کند، بلکه باعث می‌شود بسیاری از مباحث کلیدی، نیمه‌کاره و در سطحی نازل رها شوند.

در ادامه جلیل اکبری صحت کارشناس و منتقد سینما در واکنش به نقدهای مطرح‌شده درباره مستند «گلدونه، مش رحیم، صغرا و دیگران»، بر جایگاه مؤلف‌بودن همایون امامی تأکید کرد و گفت: امامی مستندسازی نیست که اثری در ستایش صرف یک چهره بسازد. این فیلم تمام‌عیار اثر همایون امامی است، نه شخص دیگری و او توانسته به‌ خوبی از عهده درآوردن ساختار فیلم برآید. ساختار اثر بر مبنای ذهنیت خود کارگردان شکل گرفته و در نهایت به پایانی باز انجامیده است که نمونه‌ای درخشان در سینمای مستند به شمار می‌رود.

وی با اشاره به پرهیز مستندساز از ارائه داده‌های سطحی افزود: امامی می‌توانست صرفا اطلاعات آماری یا گزارش‌های ویکی‌پدیایی پیش روی مخاطب بگذارد اما چنین نکرد؛ او در حالی که سه ضلع یک مثلث تاریخی درباره موضوع گفت‌وگو می‌کنند، جهان سینمایی خود را پی می‌ریزد. از این منظر، معتقدم او فیلمش را با موفقیت به سرانجام رسانده و اثری ماندگار در تاریخ تئاتر خلق کرده است.

اکبری صحت بیان کرد: مقبولیت گسترده اسماعیل خلج در پنج دهه اخیر باعث نشده که امامی مقهور این نام شود؛ او به شهرت سوژه باج نداده و زبان مستقل سینمایی خود را به اجرا گذاشته است. اگر الگو، ساخت یک پرتره یا بیوگرافی شخصیت‌محور بر پایه گفت‌وگو میان چهره‌های تاریخی باشد، مستندساز باید در تمام طول فیلم کاملاً در حاشیه قرار می‌گرفت و از ورود به ساحت دیالوگ پرهیز می‌کرد.

این کارشناس سینما در تحلیل ساختار روایی مستند و رویکرد کارگردان گفت: همایون امامی در جریان گردآوری گفت‌وگوها با پدیده‌ای بینامتنی مواجه شده و توانسته آن را بسط و گسترش دهد؛ روندی که گاه مستندساز را ناگزیر می‌کند برای نجات ایده‌ای بزرگ‌تر و تازه‌تر، از بخش‌های آغازین اثر چشم‌پوشی کند.

وی با تمجید از پویایی فکری کارگردان افزود: معمولاً مستندها بیش از دو یا سه پرسش اساسی را پاسخ نمی‌دهند و این اثر نیز وظیفه خود را به‌ درستی انجام داده است؛ همایون امامی با وجود پیشینه و تسلط بر قواعد کلاسیک، همواره در پی فرم و زاویه‌دیدی نو است و توانسته اثری چالشی، دلنشین و متفاوت ارائه دهد.

اکبری‌صحت در ادامه تحلیل خود به واکاوی جایگاه گفتمان سیاسی در اثر پرداخت و بیان کرد: این مستند از منظر تئاتر، ساحت یک گفتمان سیاسی را بازنمایی می‌کند و بازتاب‌دهنده دغدغه‌های آن دوران است اما نباید آن را یک فیلم سیاسی در معنای کلاسیک کلمه دانست.

این کارشناس سینما با تأکید بر اینکه می‌توان این اثر را از دریچه «بحران گفتمان» بازخوانی کرد، افزود: مشکل اصلی ما در تحلیل تاریخ، مواجهه با همین گسست‌های گفتمانی است؛ موضوعی که در سکانس پایانی فیلم و نمادپردازی‌های آن به‌ خوبی هویدا می‌شود و در واقع، بازتابی از چالش‌های عمیق فکری در بستر تاریخ تئاتر و جامعه است که کارگردان کوشیده است با زبانی تصویری آن را نمایان کند.

مستند «گلدونه، مش‌رحیم، صغرا و دیگران» به‌کارگردانی همایون امامی روایتی از زندگی و فعالیت‌های اسماعیل خلج در کارگاه نمایش در محدوده سال‌های ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۷ با تاکید بر نمایش واقع‌گرای شخصیت‌های فرودست جامعه توسط این هنرمند است.